منn سال 1866 ایالات متحده امریکا متصل شد به بقیه جهان توسط یک کابل زیر آب کشیده است که از حیات وحش کانادا به حیات وحش ایرلند. دو کشتی ملاقات اواسط آتلانتیک و سپس unspooled یک کابل که رفت از شهر محتوای قلب در نیوفاندلند تمام راه را به ولنتیا جزیره کری.

کابل هزاران مایل طولانی و رفت و سه مایل در مکان. هفت رشته مس دراز در هسته خود است.

اولین پیام عمومی که پالس transatlantically بود تلگراف که رفت بین رئیس جمهور بوچانان و ملکه ویکتوریا. دنیای جدید و دنیای قدیم بوده است پیوست. آن در نظر گرفته شد یکی از تعهدات از قرن 19 در آن زمان نزدیک به اندازه کافی به معادل قرار دادن یک مرد در ماه. چیزی خواهد بود که دوباره همان: نه سهام بازار کسب و کار و نه سیاست و نه عشق و نه جنگ.

خاص که کابل نیست بیش از حد طولانی گذشته – در عرض چند هفته سیگنال شروع به محو شدن – اما این حرکت تا به حال ساخته شده است و دیگر زیر آب کابل به زودی به دنبال انعکاس این راه است که استعمار کشتی گرفته بود در قرون گذشته.

مورد علاقه کلمه کارآفرین پشت کابل اطلس کورش غرب میدان شد “سریع تر است.” در زمان نابود شده بود. فضا شده بود منتقل شده است. او می دانست که اطلاعات کالا از آینده است. این دروازه طولانی قبل از دروازه. و گوگل مدتها قبل از گوگل. و بزوس قبل از بزوس.

و این هم بود که ما مدتها قبل از ویروس.

این روزها 1.2 میلیون کیلومتری از کابل زیردریایی دروغ در زیر دریا. با وجود این ایده که ما در یک مجازی, ابر, اکثریت قریب به اتفاق از اطلاعات جهان انجام شده است نه با ماهواره است اما در پایین از اقیانوس ما. بخش عمده ای از ارتباطات ما – اینترنت, تلفن, گسترده بسته از داده ها است که توسط مجموعه ای از مرطوب سرد و شکننده جنسی که گاهی اوقات می تواند پاره پاره کردن یک سیار لنگر کشتی و یا با دنده ماهیگیری tangling با سیم و یا توسط نیروی ناگهانی آتشفشان زیر آب تغییر چشم انداز از بستر.

اینجا جایی است که ما شکننده جهانی دیدار و در عین حال حتی امروز ما احتمالا می دانید که کمتر در مورد کف دریا از ما در مورد کهکشان ها در بالا به ما.

و در حال حاضر ما کابل – اخلاقی ما کابل های اجتماعی ما کابل های سیاسی ما کابل شده و با پاره پاره کردن cataclysmically

___

Covid-19 است مثل بسیاری از چیزهای خیلی بیشتر از یک چیز: آن است که یک annihilator زمان, برای, مطمئن, اما آن را نیز – bizarrely در نمایی سن – خالق زمان نیز هست.

بله زمان فشرده شده است و اطلاعات ما با خیره کننده ذهن بیحس کننده سرعت البته از پایین از دریا. همه چیز سریع تر و کوچکتر و ارزان تر incomprehensibly کاهش می یابد. یک پیام پرش از ووهان به سان فرانسیسکو به مراتب سریعتر از ضربان قلب (و به مراتب سریعتر از هر گونه ویروس.) ما می توانید زوم را به یک اتاق زندگی می کنند به طوری که در نیمه راه-around-the-world است که در حال حاضر بیش از درب بعدی. نانو ثانیه اندازه گیری جدید برای بازار سهام: کل اقتصاد جهان وابسته است ما دیجیتال اتصالات.

ما به طور مداوم یادآوری است که ما فوق العاده کوچک: آن است که اگر ما می توانیم خودمان را از بالا ببینید و کمی مولکول های ما بی معنایی گزاف گویی. که می تواند برای اختصاص عظیم جدید ترس است که پالس های درون ما ؟ چه کسی می توانست تصور می کردند که ما خواهد بود بی صدا در حالی که دموکراسی به طور فزاینده تهدید ؟ چه کسی می توانست تصور می کردند که جنگ صلیبی در برابر علم توسط کسانی که در قدرت خواهد محکوم بسیاری به مرگ ؟ چه کسی می توانست پیش بینی ما دررفتگی? چه کسی می توانست تصور می کردند که دولت ها در سراسر جهان را تصاحب این شانس را به ضمیمه زمین, تغییر, حق رای, ساخت, دیوار, حذف مغفول به قدرت ؟

در عین حال همان زمان — و یا حتی در بین زمان ما تبدیل شده اند بسیار بزرگ در کوچک اتاق. ما متوجه است که زندگی ما در واقع موضوع نه تنها به خود بلکه به دیگران بیش از حد. نفس ما مهم است. ما ماسک ها مهم است. ما شستن دست مسائل. ما در خانه بماند برای نجات جهان. یا ما (به عنوان پزشکان و پرستاران و رانندگان تحویل پلیس کابل دریایی تعمیر کاران آتش مبارزان داروسازان) برای نجات جهان بیش از حد. چه کسی می توانست تصور که فروشگاه مواد غذایی کارمندان می تواند ما قهرمانان جدید ؟ چه کسی می توانست تصور می کردند که یک جنبش شروع به میان zoomers را به پزشکی به افراد متعلق به نسل? چه کسی می تواند پیش بینی کرده اند که آسمان بیش از پکن می تواند روشن از آن دود? چه کسی می تواند بر این باور اند که نیویورک خواهد حلقه با تشویق حضار در ساعت هفت هر شب نه برای برادوی اما برای بیمارستان ها در شرق انتهای خیابان?

به طور ناگهانی در زمان های مختلف می دهد: این ثبت متفاوت است. همه چیز که یک بار به نظر می رسید بنابراین حیاتی – نیاز به قلم مو دندان نیاز به دریافت آموزش در زمان نیاز به دریافت مقاله انجام می شود – به نظر می رسد ناچیز است. تنها واقعا قابل توجه قابل توجه است: تلفن تماس به یک دوست دارو است که باید گرفته شود نیاز به زنده ماندن و البته نیاز به نگه داشتن دیگران زنده بیش از حد.

___

“هیچ سابقه لال می گوید:” اواخر اروگوئه نویسنده Eduardo Galeano. “مهم نیست که چقدر آنها را آن و در مورد آن دروغ تاریخ بشر حاضر به تعطیل آن ، با وجود ناشنوایی و جهل آن زمان است که در ادامه به تیک داخل زمان است.”

برخی از روز – و لطفا خدایان ممکن است به زودی coronavirus را متعلق به آن زمان است که بود. اما آن را به عنوان Galeano نشان می دهد همچنان به تیک داخل هم که است. هیچ فرار از این یکی. آن است که به یاد ماندنی بشر رویداد. ما البته انطباق با این ویروس در نهایت اما سوال این است که چگونه بشر تاریخچه در مورد آن صحبت کنید و آنچه که ما آموخته اند و از همه مهمتر هنوز هم که به داستان ؟

بدون شک وجود دارد که ما در ایالات متحده حداقل – اگر نه همه در سراسر جهان آمده اند در داخل خانه در دهه های اخیر را پایین نگه داشته و بر تمایل ما برای درک دیگران قرار دادن سیستم های GPS در تصورات ما. ما در زندگی ما سوله. ما یا روستایی و یا شهری. ما یا قرمز یا آبی. ما حاضر به آغوش تناقض است. ما چرخید مفهوم نکات دقیق وظریف. ما شده اند تا حد زیادی قفل شده است. دیگران را نه اهمیت زیادی برای ما. این اتاق من است, حقیقت این است که دنیای من — دور ماندن!

اما اگر این ویروس که باعث می شود ما کوچک و حماسه هر دو به ما آموزش می تواند یک کمی در مورد برگزاری ایده متناقض یک بار دیگر ؟ چه اگر آن را می توانید اجازه می دهد تا ما را به دیدن که ما نه به عنوان احمق به عنوان ما احزاب سیاسی می خواهید به ما بود و نه به عنوان یک جهته به ما کانال های تلویزیون به نظر می رسد به فکر ما هستند و نه به عنوان cowed ما به عنوان شرکت های بزرگ به نظر می رسد نیاز ما خواهد بود ؟ بنفش امریکا به مراتب جالب تر یکی از رنگ قرمز یا آبی یکی که برخی اصرار دارند و قطعا هارمونیک تر از disUnited متحده که بسیاری اصرار دارند در راه است.

فلسطینی نویسنده ادوارد سعید در سال 1993 مجموعه ای از مقالات, فرهنگ و امپریالیسمپیشنهاد که هیچ کس امروز صرفا یک چیز و به نام او بر ما می دانیم که “آن است که با ارزش تر و سخت تر به فکر می کنم مشخص و پرستانه, contrapuntally در مورد دیگران از فقط در مورد ‘ما.”

چه زمانی مطالبات در حال حاضر یک شکل جدید از contrapuntal گوش دادن: ما بخشی از موسیقی بزرگ تر و ما نیاز به مسئولیت برای خطوط ملودیک در اطراف ما. ما لازم نیست به ساده. ما نیاز به scuff تا چیز. ما باید به اندازه کافی شجاع برای رسیدن به سراسر راهرو. این دشوار است, بله. اما آن است که بسیار حیاتی است ،

صدای که واقعا مهم خواهد بود آنهایی که از زیر و نه بالا: وسیع تورم از افراد جوان که به ما هشدار در مورد رفتار ما برای چند سال گذشته. هنگامی که ما آمده ایم از طرف دیگر ما باید نه فقط یک گرتا Thunberg اما صد هزار تا یک میلیون. جدید قدرت را به دقت shepherded. به اندازه کافی از همان ol’ same ol’ (mea culpa). از آن خواهد شد یک کشش به جای فشار بشر زلزله که ممکن است جابجا کردن ما seabeds به طور موقت. ما نیاز به صداهای جدید به پيرايشی این شکسته کابل به عقب با هم دوباره.

آخرین خط T. S Eliot را به Lovesong J. Alfred Prufrock نشان می دهد که صداهای انسان از خواب بیدار خواهد شد ما را از ما سند چشم انداز و ما را غرق خواهد شد. اجازه دهید آن را نمی شود. اجازه دهید نگاه ما در عوض برای کسانی که صدای چه کسی را باهم متصل کردن این شکسته کابل به عقب با هم دوباره.

تماس با ما در editors@time.com.

tinyurlis.gdu.nuclck.ruulvis.netshrtco.de